Marokko, Casablanca daar zijn we dan! Opgehaald op het vliegveld door Ismael onze persoonlijke gids voor deze 10 dagen, die we bekroont hebben met de naam Smily, omdat hij zo vriendelijk is en zoveel lacht. Marokko, Casablanca daar zijn we dan! Opgehaald op het vliegveld door Ismael onze persoonlijke gids voor deze 10 dagen, die we bekroont hebben met de naam Smily, omdat hij zo vriendelijk is en zoveel lacht.

Na een warm en een beetje misselijkmakende busritje naar onze accommodatie komen we aan in een soort gevangenisachtige setting. De koffers van Denise en Malou worden door de Marokkanse goden omhoog getild, die van Ferry (de zwaarste, maar liefst 30 kilo) moet door hem zelf naar boven gedragen worden. De meiden vermaken zich wel, heerlijk die gentelmans. Al komen ze er vrij snel achter dat er aan dat gentelman gedrag ook een andere kant zit.

De kamer waar we slapen heeft twee stapelbedden, geen gordijnen, hoge muren en voelt aan als een cel. We maken het gezellig met de bloemen en de foto van onze Bert (de vader uit het stuk van Denise en Malou) De wc zit vol met kakkerlakken en we moeten onze boodschap doorspoelen met een emmer met water. Ow ja over het hurken op de wc niet gesproken. Goed dit is duidelijk even back to basic. Een land met twee kanten, dat is het. De volgende dag staan we tussen belangrijke mensen in dure pakken en camera's overal. De opening van het festival is een happening, alles wordt gedaan in naam van Koning Mohammed de zesde. Er zijn toespraken in maar liefst drie talen, veel mensen worden bedankt en wij worden welkom geheten. De openingsvoorstelling was een totale ramp, de techniek werkte niet en de uitvoering was vreselijk. Waar zijn we in terecht gekomen? Wat is dit in godsnaam voor een festvial. Maar gelukkig ontmoeten we een Nederlandse Marokaanse meid die de openingsvoorstelling ook niet zo geslaagd vond maar toch weet ze ons weer enthousiast te maken over het festival. Zij heeft het als erg leuk ervaren toen ze zelf in 2006 deelnam.
We worden uitgenodigd om thee te drinken met de crème de la crème van de Casablanciosie theaterwereld. Geen idee wie ze zijn, maar mooie mannen in dure pakken, vrouwen op hoge hakken en zijden jurken. Massa´s `klootjes´ volk wordt bij de deur tegengehouden, maar Smily spots ons en we worden naar voren gesluisd door grote mannen in zwarte pakken. Toch een filmster gevoel? Binnen wordt ons zoete munt thee en hapjes in de handen gedrukt. We zijn blij dat we toch onze mooie pakkies aangedaan hebben, de Kroatische delegatie daarentegen waren waarschijnlijk niet op de hoogte van deze dresscode. Dat was even mazzel voor ons.

Op onze accommodatie wordt er goed voor ons gezorgd, uitgebreid eten, ontbijt, lunch en avondeten. We voelen ons een beetje gevangen in het progamma terwijl er niet veel duidelijk is over wat nou precies de bedoeling is. Zo wilde we gister graag even Casablanca ontdekken, toen we tegen Ali A. zeiden dat we even weg gingen stond hij er op dat er iemand met ons mee moest. Wat? We kunnen toch best alleen even de stad ontdekken? We hebben de hele wereld rondgereisd en nu zouden we niet alleen kunnen? Goed gelukkig wilde Smily wel met ons mee en dat was toch leuk. We kregen een stukje geschiedenis mee van de stad, we hebben over de markt geslenterd waar alle mogelijke geuren je te gemoed komen. Een land met twee kanten zei ik al. De geuren van heerlijke kruiden, eten en de geuren van ontlasting zweet en verrot voedsel. De markt is een mengelmoes van mooie stoffen, dure schoenen, nep merken, leren tassen prachtig gesluierde vrouwen en mannen in gewaden. In de hoekjes zitten tandloze mannetjes zonder benen te bedelen of vrouwen met kinderen onder hun jurken die zachtjes huilen. Ons valt op dat zwervers hier veel geld krijgen van de locals, Smily verteld dat sommigen daar zelfs rijk van worden.

Smily neemt ons mee naar de grootste moskee van Marokko die aan de kust ligt. Mosk Hassan de tweede, vernoemd naar de Koning die na de onafhankelijkheid in de jaren 50 Marokko opnieuw heeft opgebouwd. Een enorm plein, een enorme moskee, schitterende kleuren die vel afsteken tegen de blauwe lucht. Het vrijdaggebed is aan de gang en hordes gesluierde vrouwen en mannen in gewaden haasten zich naar de Moskee over het grote plein. Schoenen worden uitgedaan bij binnenkomst en verzen uit de Koran schallen over het plein uit de luidsprekers. We praten met Smily over de religie en over de cultuur, wat is nou het verschil bij de islamitische cultuur en het moslim geloof. We proberen het te begrijpen. Smily verteld dat de gewaden die de mannen dragen niks te maken heeft met het geloof maar dat dat juist cultureel bepaald is.
We hebben pijn in onze voeten na de hele dag lopen, we voelen ons de toeristen. Veilig maar nog niet helemaal op ons gemak. Malou heeft haar eerste huwelijks aanzoek gekregen van een van de organisatoren van het festival, maar op het moment dat ze duidelijk nee zegt is hij gefrustreerd en beledigd. We zijn benieuwd hoe dit de sfeer gaat beïnvloeden. We laten ons niet van ons stuk brengen. Morgen beginnen de workshops, er zijn er een stuk of 10, improvisatie, massage, interpretatie, fysieke training etc. We moeten nog een kiezen. Vandaag is nog een beetje aankijk dag, we willen in het theater kijken waar we gaan spelen. Dat wordt super spannend. De voorstelling is gemaakt voor +/- 75 mensen en we spelen in een theater waar maar liefst 350 stoelen zijn. Hoe gaan we dat aanpakken? Genoeg om te ontdekken en uit te zoeken dus!!
Tot over een paar dagen, internet is niet makkelijk hier dus elke dag een update gaat een beetje lastig worden waarschijnlijk.

Ferry, Denise & Malou