Mensen!

Wat een week vol verschillende wendingen op een dag. Waar te beginnen? Het liefst begin ik bij de klapper, maar deze zal jullie toch op het laatst vertellen.
Ik begin bij waar we ons vorige blog geëindigd zijn, Marrakech.

We zijn er geweest! Jahoor en hoe! We vertrokken om 9uur ´s ochtends met de trein. Drie uur lang rijden we door oneindig grote stenenzandvlaktes en kleine dorpjes. De trein word steeds heter en heter. Het zweet begint langzaam van onze hoofden af te druipen. Niet wetend dat deze temperatuur nog erger gaat worden stappen we om 12u op Marrakech central station uit. Waar we worden overvallen met temperaturen liggend tussen de 47 graden die stijgt tot maar liefst 52 graden. 200 meter lopen, het gevoel dat we in de opgieting van een Sauna terecht zijn gekomen. Zweten! We hebben geen idee waar we heen moeten, wat nou de leukste plekken zijn. We ontmoeten twee Zweedse jongens die voor hun werk bij Guess (kleding) ongeveer 5x per half jaar naar Marokko komen. Zij weten een leuk tentje waar we kunnen eten. Prima, we kunnen niet meer nadenken en volgen deze twee goed geklede (ook zwetende) jongens. Het tentje blijkt een luxe nogal duur tent te zijn en we besluiten de eerste tent daar in de buurt te nemen. We moeten eten en we willen vooral drinken. Dit tentje is goedkoper en lux, met mooie leren stoelen, Marokkaanse frutsels aan de muur, verse sappen en niet onbelangrijk airco. Zelfs met deze airco is dit tentje van binnen maar liefst 38 graden. Het zweet druipt tussen onze billen. Hoe gaan we deze dag volhouden? Hoe houden we het vol buiten in de zon? Denise en Malou binden hun sjaals om hun hoofd, Ferry slaat water in en daar gaan we.
We bezoeken de aardig koele Medina, de markt, waar verkopers ons lastiger vallen dan in Casablanca. Marrakech is duidelijk meer gericht op toeristen. Het is schoner, geordender, betere kwaliteit van spullen en dus duurder. Malou krijgt het spel van het afdingen door Denise en Ferry kunnen er nog niet helemaal aan wennen.
We zien cobraslangen hun dans doen terwijl mannetjes met valse fluiten voor ze spelen. Ferry krijgt buiten zijn wil om twee slangen om zijn nek voor foto´s waar deze opdringerige meneren te veel geld voor vragen. Het levert ons weer een leuk filmpje op voor onze documentaire. We komen er achter dat de slangen dood zijn, wat een grap en daar 100 diram voor vragen. Ferry geeft 10 dirham.
Het grote plein voor de Medina raakt overvol als de avond valt, kraampjes worden er op gezet, verse jus wordt gemaakt, vlees wordt gebraden en er klinkt muziek. Deze stad leeft ´s nachts, we begrijpen heel goed waarom. Overdag kun je hier gewoon niet leven vanwege die onverdraaglijke hitte.
We nemen een taxi naar La Menera. Een plek met water, in de hoop dat we een duik kunnen nemen. Maar helaas is deze Menera alleen bedoelt voor grote vissen die daar gefokt worden. Veel Marokkanen bezoeken deze plek en voeren brood aan de agressieve karpers. We zijn moe, relaxen een beetje in de avondzon en gaan dan hongerig op zoek naar een plek om te eten. Een taxi chauffeur neemt ons mee naar een mooi restaurant met uitzicht over de hele stad, helaas is het eten te duur en besluiten we een swarmabroodje te eten bij de tent er naast. Voldaan gaan we terug naar de trein. Helaas voor ons heeft de trein maar liefst 3uur vertraging. En zijn we rond 3.15 ´s nachts weer terug op de accommodatie, waar het lijkt alsof iedereen zo wakker is als het maar zijn kan. De muziek schalt nog door de boxen, we worden ontvangen door onze Marrokaanse vrienden die maar al te graag willen weten hoe we het gehad hebben. We horen dat er deze dag hele goede voorstellingen waren en het goede feest hebben we net gemist, de band is net gestopt met spelen. Iedereen heeft gedanst en gedronken. We zijn teleurgesteld, Marrakech was mooi, het echte Marokko zoals velen het noemen. En toch hadden we vandaag ook graag deel willen zijn van het gebeuren op het festival. Maar ja, je kunt niet alles.
Ferry kwam er in de 3uur vertraagde trein achter dat zijn vlucht de volgende dag om 11u zou vertrekken ipv `s middags. Bij thuiskomst begint hij dan ook meteen met inpakken en stapt om half 5 zijn bed in. Met twee uur slaap vertrekt hij ´s ochtends om 8u naar het vliegveld. Een chauffeur van het festival zou hem wegbrengen. Maar om 8u ´s ochtends heeft hij dan toch de chauffeur uit zijn bed moeten trekken. Marokko, het blijft Afrika, afspraken die gemaakt worden lijken niet echt afspraken.

Denise, Jet en ik blijven achter. We missen Ferry al snel.
We hebben ons zo vermaakt met elkaar. We beleven de dingen om ons heen het zelfde, we hebben veel lol, prachtige gesprekken en een goede voorstelling gespeeld.
Het is fijn dat Jet er is, onze knappe docent die door veel Marokkanen geliefd wordt. Onze Medhi die we Mini noemen (een kleine, dikkige, feministische homo) houdt van Jet. Waar Jet is, is Medhi. Hij vind haar maar al te interessant en praat graag met haar.
Jet is een netwerktijger. Ze praat met alle belangrijke mensen van het festivals, met regisseurs, acteurs en de hoofden van de scholen en directeuren van het festival. De HKU maakt een goede naam.

Denise en ik hebben ons nog goed vermaakt die laatste paar dagen, zo zonder Ferry.
We bezoeken nog een aantal goede voorstellingen, maken ´s nachts een nieuw feest mee. Slapen 4 a 5 uur en bezoeken de Casablancaanse Medina (markt) opnieuw om onze laatste dingen te kopen. Op vrijdag middag, de laatste dag van het festival bezoeken we samen met Jet de hammam. We worden gescrubt door sterke vrouwen, ingezeept en stevig gemasseerd. Dit hadden we nodig en komen dan ook totaal herboren de hammam uit. Helaas voor ons moeten we als een gek omkleden voor de Closingnight. Deze Closingnight is weer een hele happening. Mannen in pakken, vrouwen op hoge hakken. Er wordt weer veel gesproken over hoe het festival geweest is, alle landen worden bedankt. Een van de juryleden, een Italiaanse gracieuze zangeres, geeft een optreden. Helaas zijn de Marokkaanse band en zij niet erg op elkaar ingespeeld en valt haar optreden een beetje tegen.

En dan stappen alle juryleden het podium op. Het wordt donkerder in de zaal en mensen beginnen zachtjes te fluisteren. Daar staan ze, de 5 juryleden van het festival die alle voorstellingen bezocht hebben en nu dan echt de prijzen uit gaan rijken. Ineens worden Denise en ik nerveus, heel nerveus. Jet kijkt af en toe naar ons, zij heeft van een Hogaarse man gehoord dat `Dancing on your grave´ misschien wel in de prijzen kon vallen. Jet maakt een grapje `weten jullie wat je gaat zeggen als je straks op het podium staat?´ Denise en ik lachen. Jet doe niet zo gek, we vallen niet in de prijzen er waren zulke goede stukken op het festival. Vooral de Spanjaarden hebben geweldige stukken laten zien, hun acteerstijl was zo goed, hun licht en decor was schitterend. Daar kunnen wij niet tegenop boksen.
De spanning wordt opgebouwd. Er zijn prijzen voor beste samenwerking, die naar een Marokkaanse groep meiden gaat die een super stuk hebben gemaakt over Marokkaanse gevangen vrouwen. Het beste decor gaat naar Spanje. De award voor Best actor gaat naar een Roemeen.
En dan `the nomanies for best actress are:… een marrokkaanse naam, MALOU VAN SLUIS!!, een spaanse naam, een Roemeense naam en naar DENISE LUKKENAER!!
God we zijn genomineerd! Whoe wat heerlijk. Maar wij zijn er van overtuigd dat de prijs naar die Spaanse meid gaat.
De spanning wordt op gebouwd. Er wordt gerommeld met de microfoon. Er komt een bekende Marokkaanse acteur, die wij niet kennen, het podium op om de envelop te openen:

The winning award for best actress goes to (tromgeroffel):

DENISE LUKKENAER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Voor ze het weet staat Denise al op het podium. Iedereen juicht. Jet en ik joelen het uit. Maar de jury was nog niet klaar. STOP STOP. WE´VE AN OTHER AWARD FOR BEST ACTRESS.

The winning award for best actress also goes to:

MALOU VAN SLUIS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Mijn god, we hebben hem allebei! Totaal in de war stap ook ik het podium op.
De award wordt ons overhandigt en we krijgen beide het papier waarop staat dat we hem toch echt gewonnen hebben. De microfoon wordt ons in de handen gedrukt, wat gaan we zeggen? Thank you Marokko that you welcomed us with open arms. It was fantastic. And special thanks to Jet Vos who brought us here. And to Ferry Spigt our Directer who, unfortunately had to leave yeasterday. Thank you.\'
Als we beduusd en met de grootste glimlach, zo voelt het dus om de beste te zijn, van het podium stappen worden we meteen door de plaatselijke televisie uit het plubliek getrokken. Een interview nu! De Hogaarse man waar ik het eerder over had, springt op dat we niet weg mogen gaan. We zijn een beetje in de war. De journalist verzekerd de Hongaar er van dat het maar kort zal duren.
Als we terug komen van het interview wordt de grootste award van het festvial uitgereikt.

And the winning award for best play of festival international de théatre goes to..... TROMGEROFFEL...

DANCING ON YOU GRAVE DIRECTED BY FERRY SPIGT AND PLAYED BY DENISE LUKKENAER AND MALOU VAN SLUIS !!!!!!!!!!!!!!!!

Wat? Wat? Hu? We springen op, wat? Nog een prijs?
En daar staan Denise en ik weer, met een nog grotere prijs in onze handen. Ik weet niet wat ik moet zeggen als ik de microfoon in mijn handen gedrukt krijg stamel ik dat Denise misschien wel wat wil zeggen. Denise bedankt alle andere theatergroepen die ook geweldige stukken gemaakt hebben. Camera´s staan voor ons en overal is geflits, we poseren. Het is een chaos, waar moeten we kijken. Zo is het dus om echt te winnen, wauw. We missen Ferry, dit is vooral zijn prijs! We beleven dit moment maar half maar die glimlach is de komende uren niet van ons gezicht af te krijgen.
Mensen feliciteren ons, kussen ons en willen graag met ons praten. En wij ook. Maar helaas dwingt het progamma iedereen om nog naar twee voorstellingen te kijken. Wij kunnen onze aandacht er niet bij houden. Van binnen razen de gedachtes door en moeten we steeds tegen elkaar zeggen hoe ongelofelijk dit is. Gebeurt dit echt? We willen huilen en feestvieren.
Het progamma is niet erg slim in elkaar gezet vinden we. De voorstelling hadden ze beter vóór de prijsuitreiking kunnen doen, nu is iedereen te enthousiast en kunnen prijswinnaars zich niet meer concentreren. Na de voorstelling wil iedereen met ons op de foto. We maken er een boel, ook met onze eigen camera´s! Wat een avond, wat een prijzen!
Op de accommodatie staat ons een mooie maaltijd op te wachten. We kletsen met de jury over de prijzen en hun keuze. We zullen het jury rapport later nog op deze site zetten. Het is fijn om te horen dat ze heel zorgvuldig gekozen hebben. Deze prijzen hebben we dus echt verdient.
De muziek gaat weer aan. De trommels worden gepakt en er wordt gefeest en gekletst tot in de vroege ochtend. Er komt een man in pyjama gekke goocheltrucs doen. Mensen gaan er voor zitten alsof het de geweldigste knapste trucs ever zijn. Maar je ziet de trukendoos van oma voor je staan. We zeiden het al, Marokko is een land van uitersten! Zo ben je de ster van de avond en zo kijk je naar een vage clown met slechte trucs.
We dansen op oude muziek uit de top 40, schudden nog een laatste keer met onze heupen op de jengel muziek van de Marokkanen. We drinken stiekem biertjes met de zo overheerlijke knappe Spanjaarden. Verliezen de sleutel van onze kamer die uiteindelijk om 5u ´s ochtends door iemand wordt ingetrapt. We kussen iedereen gedag, knuffelen onze vrienden en pakken onze tassen in. Rond kwart voor 8 zitten we in de bus naar het vliegveld. Ons Marokkaanse bed hebben we niet meer gezien.

Met enorme brakke hoofden komen we aan in Nederland, we zijn weer thuis alsof dit alles niet gebeurd is. Maar de foto´s, de certificaten en de prijzen zijn echt! Met een enorm verzadigt, trots gevoel van deze prachtige indrukwekkende reis stap ik, maar ik denk ook Denise en Ferry, mijn bed in.