Verwarring en gelach schalt door het Cathalina theater als Malou bij binnenkomst de mensen omhelst en verteld hoe blij ze is met hun komst. De voorstelling start rommelig, mensen blijven binnen komen en zelfs als ze al lang zitten is de deur nog niet dicht. Malou vult de stilte. En dan kunnen we echt beginnen. De komst van Denise en de blikken tussen de twee karakters veroorzaakt gelach. We zijn meteen een beetje van ons à propos. In vergelijking met Marokko waar er een stille en gespannen sfeer hing wordt er hier gebulderd van het lachen om de kleinste dingen. We maken contact met het publiek, hebben kleine onderonsjes. De technicus is verward wat zijn cues zijn, hij zet tot wel drie keer toe de muziek uit waar de muziek aan moet. Omdat Denise roept STOP WRONG MUSIC en Malou roept KEEP THE MUSIC ON PLEASE, weet hij uit ellende niet welke van de twee actrices hij moet volgen. En we hadden dit stukje nog zo goed gerepeteerd.. Zelfs wanneer Ferry, die naast hem zit, geïrriteerd sist ‘This is part of the show, keep it on KEEP IT ON’. Zo bracht de voorstelling nieuwe momenten en aangezien de interactie belangrijk is konden we goed reageren op dit soort situaties. We zijn gematigd tevreden, het was rommelig en omdat de voorstelling ineens erg komische voorstelling werd in plaats van drama miste het publiek het subtiele, gelaagde spel. Toch maakte de onderwerpen uit de voorstelling veel los. Tijdens het nagesprek kregen we verhalen over tradities en gewoontes. Waar in Marokko in stilte gehuild mag worden wordt er hier in Zuid Afrika met elkaar gezongen en gedanst tijdens de ceremonie.

Tijdens een glas champagne hebben we nog lang na gepraat over de verschillende manieren van rouwen en afscheid nemen. We hebben geleerd over Indische tradities, Zulu tradities en de Zuid Afrikaanse die sterk op de onze lijkt. We raken er zelfs een beetje verward van omdat we ineens niet zo goed weten wat onze tradities zijn, dit zijn allemaal zulke sterke en heldere manieren van…

Gister zijn we naar Umlasi gegaan om daar met Umsindo te werken. Een taxi rit van een half uur met keiharde muziek en een stuk of 15 mensen in de kleine taxi van Durban naar sectie C in Umlasi. We rijden een heuvelachtig gebied in, de township waar kleine huisjes met golfplatendaken ons begroeten. Umsindo is gevestigd in een oude supermarkt. Een grote ruimte, zwarte muren en een kleine tribune. De jongens timmeren goed aan de weg hier in de township. Er zijn een paar mensen en we kletsen een beetje met iedereen. En ineens staan er 20 mensen op de vloer en worden we verwelkomd met een traditionele Zulu dans waarbij bij ze hoog in de lucht springen en ze zich op hun kont laten vallen. Er wordt geklapt en gezongen en acrobatische moves worden gemixt met de traditionele dansen. Alle drie zijn we onder de indruk, wat een energie en wat een talent. Zweet vliegt door de ruimte. We vinden het te gek. Daarna het serieuze werk en hebben we met de 3 actrices (Gogo, Lena en Sne) en de 3 zuid afrikaanse regisseur (xolani, siso en koso) gesprekken over begrafenissen en over afscheid nemen. Er wordt ons een verhaal verteld dat er via een tak met bladeren van een speciale boom contact gemaakt wordt met de overledene om hem naar het licht te brengen. De Zulu mensen geloven in voorouders, die je de weg kunnen wijzen of je een lesje kunnen leren als je niet goed luistert. We vertellen over onze manieren en praten over liedjes en over dat rouwen iets universeels is. Dit gesprek is het startpunt van vandaag. We leren een Zulu lied Thula thula mama (huil maar mama) wat we vertalen naar ‘stil maar mama, stil maar’. Een prachtig lied in een koor gaat door merg en been. Op de terugweg naar Durban zingen we het nog in de auto. We doen als warming up een stukje uit de dans van gister. Het is 35 graden en het zweet gutst van ons lijf. We genieten van het harde werken en jumpen dan ook bij thuiskomst het zwembad in.

Ferry heeft de dag vandaag geleid met viewpoint oefeningen wat de andere actrices, Gogo, Snee en Lena, goed wisten op te pakken. De tweeling (siso en koso) zijn laat. We hebben vandaag dus vooral een training gedaan om kennis met elkaar te maken. Vanavond kunnen we met een voldaan moe gevoel ons bed in. Snel weer meer verhalen. Zaterdag om 18u staat de voorstelling, we hebben dus nog 3,5 dag!