Een paar dagen verder en al veel meer geacclimatiseerd. Hiermee bedoel ik ook dat we ons nu ook veel beter kunnen overgeven aan de willekeur van het programma. Sommige voorstellingen spelen niet, sommige films gaan niet door en veel vaker beginnen dingen gewoon veel later. Het enige waar we zeker van zijn is het eten op bepaalde tijden, de vriendelijkheid van de organisatie en de muziek die tot drie uur over het schoolplein galmt. Een oud manneke speelt voor DJ (eigenlijk is het een journalist) en zijn lievelingsmuziek is typische `maroc pop´ met een ritme waar wij toch enige moeite mee hebben om onze heupen op te bewegen. Zoals bijvoorbeeld gisteravond. We probeerden het echt . Probeerden niet op te vallen, maar hoe goed we ook naar de Marokkanen keken, een dansbaar ritme konden we niet ontdekken. De jongens van de organisatie gaven blijkbaar niets om het ritme maar hadden reteveel plezier; bokje springen, limbo en gearmd in een cirkel dansen. Ze waren kapot maar hadden een prima avond zonder echte `dans´.
We leren ook steeds meer mensen kennen en het wordt daardoor steeds gezelliger. Gister zijn we bijvoorbeeld rondgeleid door Mihdi. Een kleine Marokkaan die erg `into feminisme´ is. Hij sprong gister tijdens de lunch op toen er een vrouw binnenliep en hij begroette haar alsof ze elkaar al jaren kenden. Het bleek de eerste keer te zijn maar hij was een grote fan van deze Marokkaanse feministe. ´s Middags heeft hij ons nieuwe plekken van de stad laten zien. Ook even echt een beetje weg uit de stad naar het strand. Toch lekker om het drukke programma even te ontvluchten en andere dingen te zien dan de school en de theaters. Er zijn nog plannen genoeg. Mihdi wil ons nog meenemen naar zijn huis en heeft gevraagd of zijn moeder Couscous voor ons wil maken. Ook wil hij ons meenemen naar de hamam. Hopelijk is hier nog tijd voor….
We hebben ook erg open gesproken over de Koning, de politiek en over het geloof. Ook met `Sissy´ (de nieuwe harts van Malou en Denise). Zij peilde wat we met Mehdi hadden besproken en het bleek dat zij, net als Mehdi, kritisch naar het land en het geloof durft te kijken. Ze vertelde dat ze met niet veel mensen deze ideeën kan bespreken. Kritiek is zeker niet gewenst in Marokko. Zouden Mehdi en `Sissy´ dan een uitzondering zijn of zullen er veel jongeren zijn die er zo over denken? Het valt ons namelijk op dat veel dingen die we van tevoren hadden gelezen over Marokko niet kloppen zoals: het bedekken van de vrouwen, dat mensen elkaar in de disco niet aan mogen raken tijdens het dansen, en dat mannen vervelend zouden kijken naar Europese vrouwen. Misschien is er ook wel een groot verschil tussen Casablanca de economische `metropool´ en het platteland. Onze ervaring is in ieder dat alles hier heel gemoedelijk is. Ook op de markt waar we hadden verwacht elk kraampje ingetrokken te zouden worden, lieten ze ons rustig rondsnuffelen. Afdingen hebben we geleerd en heeft hilarische momenten op geleverd. Het is een spel en wij spelen het nog niet goed. Check de fotos.
De workshops zijn zondag dan toch echt begonnen. We hebben gekozen voor `Relaxation through movement and blablablablabla´ Niet erg een succes. Besloten om daarom niet meer te gaan en vooral onze vrijheid te nemen, de stad wat meer te ontdekken en ´s ochtends wat rustiger wakker te worden.



06-09
Phoeeeh what a day what a day what a day! Zeg dat wel, vandaag de opening night van Dancing on your Grave. Opgelucht, blij 1000 complimenten en trots. Wat ging het goed, wat was het publiek geweldig. We hebben eindelijk de balans gevonden tussen komedie en drama, we hadden hem te pakken. Uitgenodigd voor andere festivals en zouden we dan misschien toch een prijs kunnen winnen?
Vanochtend stonden we om 10.30u al in het theater om te repeteren. We hadden de hele dag, heerlijk! Techniek ging ´s middags vrij vlot en Denise en Malou hebben nog een dutje gedaan op de stoelen van de tribune terwijl Ferry uitgelachen werd door de technicus omdat hij zoals een echte Nederlander betaamt veel wensen had.

Het is hier over twaalven, voor jullie twee uur ´s nachts. Wij zitten midden in de interviews. Ze evalueren hier alles na middernacht. Het lijkt alsof deze mensen niet slapen. Rond 4u vannacht zullen we wel klaar zijn, aangezien we drie stukken van vandaag bespreken. Inclusief de onze.
Na de interviews en discussies zal de muziek weer over het plein schallen en wordt er vast met moeie hoofden tot in de vroege ochtend gedanst op de jengel muziek. Morgen gaan we naar Marrakech, vroeg dus, dat wordt wat.
We gaan ons steeds beter vermaken, ondanks de omstandigheden van de ontiegelijk smerige wc´s, de depressieve kamer en de moeheid. De mensen zijn geweldig, we hebben er vrienden bij gekregen.
Te veel uitnodigingen voor deze paar dagen die we nog hebben. Ferry vliegt donderdag al terug. Wat moeten we zonder hem.
Kijk de foto´s, wij gesloopt. Inmiddels is het hier twee uur en we staan morgen om 7.30 weer naast ons bed.