‘I was at home, doing my laundry and cleaning the house. Usually when I clean the house I play the radio. But strange enough that day I wasn’t playing the radio. The phone rang and I went over to pick it up.’‘I was at home, doing my laundry and cleaning the house. Usually when I clean the house I play the radio. But strange enough that day I wasn’t playing the radio. The phone rang and I went over to pick it up.’

‘I was in a taxi, and the music was playing very loud. Then I felt my phone vibrating in my pocket. I looked at the screen, it was her mum.’ 

‘I was at home, watching the tv. When I heard a knock on the door.’

‘I was at school. Writing my homework. When Lela showed up.’

‘It was in the early morning. I was sleeping very deeply. And I had this annoying dream. When I opened my eyes, my phone rang.’ 

5 meisjes, in het donker omringt met kaarsen vertellen over het moment dat ze horen dat hun vriendin is overleden. Er klinkt een alarm door het theater, ze kijken op. Onder het alarm klinkt muziek, het teken dat de geest naar het hiernamaals vertrekt (Zulu). Ze staan op halen het toneel leeg. Achter de coulissen klinkt gezang, zingend dragen zij het lichaam van hun vriendin op. 

Een stuk gemaakt in 5 dagen, een stuk over verlies en de pijn maar ook de mooie herinneringen aan het leven dat was en de momenten die ze samen beleefden toen ze nog met zijn 6en waren. Een ruzie, een dans, een vals lied en het gedeelde verdriet.
Een boodschap voor het publiek om na te denken over hun dromen, hun doelen voor de toekomst. Deze dromen, bootschappen en ideeën worden op de muur geplakt. De zaal zwijgt, pakt een pen en begint te schrijven. Kinderen, volwassenen schrijven hun dromen op papier en plakken ze samen met ons op de muur.
Een week van hardwerken, passen en meten, zweet, frustratie en vriendschap. Umsindo theatre heeft ons met open armen ontvangen. Een bijzonder week, dat kun je wel zeggen daar in het township in de oude verbouwde supermarkt. Als we met elkaar na praten zijn we het er over eens dat 5 dagen te kort was. Zo’n uitwisseling moet minstens 2 weken duren. Om elkaar te leren kennen, uit te zoeken wat de stijl is die je beide hanteert en hoe je samen tot een goede samenwerking kunt komen. Ferry heeft gestruggeld, op zijn Nederlands goed voorbereid en zij op hun Afrikaans niet. Anderen de ruimte geven is lastig als je het gevoel hebt dat het niet opschiet en dan is 3 dagen ineens heel kort om nog even een voorstelling in elkaar te knallen. Improviseren vonden Denise, Malou en de drie Afrikaanse actrices lastig, door de ruis in het theater maar ook door de taalbarrière lukte het niet goed om improvisaties tot een dieper niveau te brengen. Waardoor er maar een dun verhaallijntje overblijft. De dansen en de liedjes daarentegen zijn prachtig, vol van emotie en vertellen op hun manier verhalen.
We willen meer initiatief van Sisso en Gosso in de regie zodat de samenwerking tussen hen en Ferry gelijkwaardiger is. Dit is lastig en we vinden in deze korte week daar niet de juiste manier voor. En toch gooit iedereen zich er volledig in. Ferry besluit de montage te maken en de jongens leren ons dansen en liedjes aan. Al met al wordt er toch ondanks de verschillen goed samengewerkt.
De dag van de voorstelling moet er veel gebeuren en we zien het allemaal even niet meer zitten. Denise, Malou, Gugu, Sne en Lela wisten niet wat ze op het toneel aan het doen zijn. Er worden dingen veranderd, omgedraaid en toegevoegd. ‘45 min pauze, jullie zijn hier weer om half 6’ roept Ferry die zich omdraaid naar Sisso en Gosso en gedrieen in een discussie belanden over hoe nu verder. Oh wat hebben we dat nodig, die 45 minuten pauze. Om onze frustratie even te vergeten gaan we de 5maanden oude baby van Sne bekijken. Pudiepudiepudie, jahoor 5 vrouwen boven op een prachtige baby, je weet hoe dat gaat. We vergeten de tijd. Als we terug komen, zien we Ferry in een stuk glas stappen, verzorgen we zijn voet en is er geen tijd meer voor een doorloop. Even een korte paniek. We houden elkaar vast en beloven elkaar dat het een knal voorstelling wordt. We zetten alles klaar en dan komt het publiek al binnen. We gaan er gewoon voor, zonder na te denken gooien we onze teksten er uit en dansen we het zweet uit alle mogelijke poriën. Het is heet in de kleine supermarkt. Het publiek bestaat veelal uit kinderen, oei dat hadden we niet verwacht. Naast Ferry zit een jongetje van 5 stil te huilen en schreeuwt er af en toe een baby en lachen de volwassenen om de Koe of de oude oma’s die gespeeld worden. Afrikanen zijn dol op typetjes. We zijn opgelucht als we eindigen en het publiek samen met ons hun dromen op de muur plakken. Het einde was een gok om dit publiek zoiets te vragen, maar het werkte en zo eindigt de voorstelling erg bijzonder. Als we ’s avonds bij het huis van Sisso en Gosso ons welverdiende biertje drinken en Kentucky Fried Chicken eten zijn we allemaal tevreden. De voorstelling was beter dan we dachten, we hadden het ergste senario in ons hoofd, dat niks zou werken en de lading veelte dramatisch zou zijn. We zijn stiekem trots wat we in 5 dagen hebben weten te creëren met elkaar.

Die nacht dansen en zingen we, worden we dronken en houden elkaar nog één laaste keer goed vast. Dit was het, wat een gaaf intens project. Overmorgen alweer naar huis, wat is dit snel gegaan.

Binnenkort volgt er een evaluatie op deze site. 

______________________________________________________________________

MUSHO! for MUSHO!!!
MUSHO! THEATRE FESTIVAL
Of One and Two Hander Theatre
Catalina Theatre, Wilson’s Wharf: 11 – 15 January

A thrilling success! The seventh annual Performing Arts Network of South Africa (PANSA) Musho!International Theatre Festival of One and Two Person Theatre was a resounding success – capacity houses, standing ovations and great feedback.

Every January at the Catalina Theatre, an innovative theatre festival is held to kick start the theatre year. This year Musho! featured 16 productions over five days, all celebrating the art of the one and two-performer plays.

There were a host of festival firsts this year – for the first time there were critical awards presented by a panel of judges to the best original work and the best performer. Judges Roel Twijnstra from the Twist project; reviewer, writer and theatre practioner Gisele Turner and PANSA’s Grant Jacobs saw all productions on the programme and selected the best script and the best performer based on pre-determined criteria.

The award for Best Original Script, sponsored by the Durban website Going Places, went to the beautifully-crafted two-hander physical theatre piece, Les Pigeons; and the best performer, sponsored by theatre supporter Lindi Drummond’s LTJ Travel, went to Wiseman Mncube who performed in the poignant and personal Meet Bros Six-Two by Samson Mlambo.

The Suliman family who have supported the festival from its outset, have donated a floating trophy which is awarded to their favourite production. This year it went to the fun comedy-dance production, Big Boys Don’t Dance.

Every audience member participates in an Audience Favourite Award by voting after every production. This year the favourite production was Meet Bros Six-Two by Durban writer and PANSA intern, Samson Mlambo – who was an usher at the festival!

The most exciting first for this year was the number of times the “sold out” sign was displayed at box-office. Never before has Musho! enjoyed so many capacity audiences.

Another exciting first is the generosity of the visiting Dutch company who performed a festival highlight – Dancing on Your Grave. They are handing over their production to one of the Twist groups, Umsindo Theatre Group, and will be working with them for one week to workshop a local version of their production which Umsindo can then perform. This innovative collaboration adds a new dimension to the sustainability and impact of the Musho! Festival.